Programmablad van de NCRV
De tien leukste foto's uit het album van Margreet Blanken
Tekst: Dea Kastrop
Foto's: Johan van Eerd, Hollandia, Lievense, Wouter van Heusden e.a.

Margreet Blanken werd geboren op 10 juli 1941. Ze was een schipperskind en tot haar twaalfde bestond haar wereldje uit vader (die overleed toen ze tien was), moeder, broertje en zusje. Na verschillende baantjes vanaf haar veertiende (over verder leren werd niet gepraat), kwam ze als telefoniste op een Rotterdams kantoor terecht waar een amateur toneelgroep was. Haar eerste ervaring op de planken was een openbaring voor de stille schuchtere Margreet. ,,Er bestond niks meer voor me, ik was door het dolle heen en deed alles wat in me opkwam, dat heb ik trouwens nog steeds als ik speel". Ondanks haar gebrek aan opleiding werd ze aangenomen bij de Arnhemse toneelschool. Haar prestaties op het toneel bleken haar zwakke kanten ruimschoots te compenseren. ,,Je stem is verschrikke-lijk, je praat plat en je theoretische kennis is een puinhoop, maar God zegene je", was het commentaar van directeur Ben Groenier. Nederland kent Margreet Blanken nu vooral door haar rol van zuster Reini uit ,,Medisch Centrum West". Volgend jaar krijgt ze een rol in een nieuwe comedy-serie van de TROS. Dat is nog toekomst, maar het verleden ligt opgeslagen in haar fotoboeken. Daarin is de hoofdrol weggelegd voor vierentwintig jaar bij toneelgroep Theater en voor Margreets nu drieëntwintigjarige zoon Bo. Een kennismaking met het verleden van een bescheiden en sympathieke doorzetter.

Margreet Blanken werd geboren op 10 juli 1941. Ze was een schipperskind en tot haar twaalfde bestond haar wereldje uit vader (die overleed toen ze tien was), moeder, broertje en zusje. Na verschillende baantjes vanaf haar veertiende (over verder leren werd niet gepraat), kwam ze als telefoniste op een Rotterdams kantoor terecht waar een amateur toneelgroep was. Haar eerste ervaring op de planken was een openbaring voor de stille schuchtere Margreet. ,,Er bestond niks meer voor me, ik was door het dolle heen en deed alles wat in me opkwam, dat heb ik trouwens nog steeds als ik speel". Ondanks haar gebrek aan opleiding werd ze aangenomen bij de Arnhemse toneelschool. Haar prestaties op het toneel bleken haar zwakke kanten ruimschoots te compenseren. ,,Je stem is verschrikke-lijk, je praat plat en je theoretische kennis is een puinhoop, maar God zegene je", was het commentaar van directeur Ben Groenier. Nederland kent Margreet Blanken nu vooral door haar rol van zuster Reini uit ,,Medisch Centrum West". Volgend jaar krijgt ze een rol in een nieuwe comedy-serie van de TROS. Dat is nog toekomst, maar het verleden ligt opgeslagen in haar fotoboeken. Daarin is de hoofdrol weggelegd voor vierentwintig jaar bij toneelgroep Theater en voor Margreets nu drieëntwintigjarige zoon Bo. Een kennismaking met het verleden van een bescheiden en sympathieke doorzetter.

Margreet Blanken werd geboren op 10 juli 1941. Ze was een schipperskind en tot haar twaalfde bestond haar wereldje uit vader (die overleed toen ze tien was), moeder, broertje en zusje. Na verschillende baantjes vanaf haar veertiende (over verder leren werd niet gepraat), kwam ze als telefoniste op een Rotterdams kantoor terecht waar een amateur toneelgroep was. Haar eerste ervaring op de planken was een openbaring voor de stille schuchtere Margreet. ,,Er bestond niks meer voor me, ik was door het dolle heen en deed alles wat in me opkwam, dat heb ik trouwens nog steeds als ik speel". Ondanks haar gebrek aan opleiding werd ze aangenomen bij de Arnhemse toneelschool. Haar prestaties op het toneel bleken haar zwakke kanten ruimschoots te compenseren. ,,Je stem is verschrikke-lijk, je praat plat en je theoretische kennis is een puinhoop, maar God zegene je", was het commentaar van directeur Ben Groenier. Nederland kent Margreet Blanken nu vooral door haar rol van zuster Reini uit ,,Medisch Centrum West". Volgend jaar krijgt ze een rol in een nieuwe comedy-serie van de TROS. Dat is nog toekomst, maar het verleden ligt opgeslagen in haar fotoboeken. Daarin is de hoofdrol weggelegd voor vierentwintig jaar bij toneelgroep Theater en voor Margreets nu drieëntwintigjarige zoon Bo. Een kennismaking met het verleden van een bescheiden en sympathieke doorzetter.

1. ,,Met mijn anderhalf jaar oudere zusje Gerda op het schip van mijn ouders. We hadden een soort haat/liefde verhouding, maar we waren volkomen op elkaar aan-gewezen. Vijf jaar na mij kwam er nog een broertje, Martin."

2. ,,Op mijn zesde ging ik het eerst naar school, met Gerda. Het kon alleen als we ergens langer dan een week aan de wal lagen. Steeds weer een vreemde school en net als je je thuis begon te voelen, moest je weer weg."

3. Toen ik twaalf was ging ik bij een tante in Velp wonen om de lagere school af te maken. Heerlijk was dat. Eindelijk clubjes en vriendinnetjes."

4. Deze mooie foto is gemaakt door een jongen uit de buurt, een amateurfotograaf. Zestien of zeventien was ik toen."

5. Met dit amateurtoneelgroepje is het allemaal begonnen. Links Ansje van Brandenburg, onze regisseuze. De vijfde van links ben ik. Al gauw wilde ik naar de toneelschool, maar ik had alleen lagere school. Ansje zei: "Je hebt alles tegen, maar waarom zou je het niet proberen." Zij regelde dat de actrice Lies Franken mij klaarstoomde voor de toneelschool.

6. Na het eindexamen ging ik naar de toneel groep 'Theater' waar ik 24 jaar heb gespeeld. Na veel kleine rolletjes, kreeg ik mijn eerste grote rol in ,,Herdruk" van Mrozek, waarin ik een meisjesachtig maar zeer geraffineerd typetje speelde. Iedereen was wild enthousiast."

7. Voorjaar 1970, ik was net drie maanden zwanger van Bo. Zijn vader en ik woonden al drie jaar samen, in zo'n echt flower-power milieu. Vijf jaar later zijn we uit elkaar gegaan. De andere foto, waarop Bo tien jaar is, is symbolisch voor ons leven; zo zijn we nu nog steeds met elkaar."

8. Drie totaal verschillende rollen. Links: in ,,Don Juan keert terug uit de oorlog" uit '71 /'72. Een stuk met dertig vrouwen- en één mannenrol. Midden: in ,,Parafarce", het eerste stuk van Ger Thijs, uit diezelfde tijd, waarin ik een zeer vreemd type speelde. Rechts: in ,,Voor het pensioen" uit '80/'81 als een zwijg-zame gehandicapte, van wie de broer en zus nazi-aanhangers waren. Ik kreeg er een Colombina-nominatie voor. Rechts op de foto Do van Stek, die mijn zus speelde."

9. Mijn lievelingsrol was die van een vrouw die zichzelf heel onaantrekkelijk vond en door de liefde van een soldaat, naar mate het stuk vorderde, helemaal op-bloeide. Dat was in '80/'81 in ,De nachtegaal zong'. Het speelde zich af in de oorlog. René Lobo, rechts op de foto, was de soldaat."

10. In 1987 kreeg ik de rol van zuster Reini in Medisch Centrum West. Het gekke is dat je dan meteen bekend bent, terwijl die toneelrollen toch veel meer van mezelf en van mijn talent hebben gevraagd. Hier met Eric van Ingen."