Bovenstaande aquarel is van John Bauer

"Alles in de wind"

Na me jarenlang te hebben verscholen achter personages en de teksten van anderen, wordt het tijd om mezelf eens tevoorschijn te laten komen.
Maar wie is eigenlijk 'mezelf'?
Wanneer ben ik mezelf? Wanneer speel ik? Wanneer speel ik mezelf?

Deze innerlijke ontdekkingsreis bracht - drijvend gehouden door een aangename dosis zelfspot - de volgende thema's boven water:

Maskers… Waarachtigheid…
Je talent volgen… Gezien willen worden… Je bestaan verdienen…
Zelfaanvaarding, of het gebrek daaraan…
Bindingsangst… Verlatingsangst…Alleenzijn…V
erlangen naar heelheid…Zingeving… De ideale man…
Pappa… en het kleine meisje dat ik ooit was…

Een recensie:

"De vertelling van een stil meisje, dat na vele omzwervingen en avonturen, als wijze vrouw terugkeert naar kalmere wateren. Ofwel: het schipperskind, op weg naar volwassenheid, dat zichzelf terugvindt, na een zoektocht naar liefde en veiligheid.
Margreet Blanken geeft in een ademloze opeenvolging een collage van haar leef en denk-wereld.
Herkenbare ontboezemingen vloeien over in ingetogen dans, zachte zang en sappige humor! Zij ziet, eerlijk en vrouwelijk, om, naar het schuchtere kind, de zoekende jonge moeder, met de verworvenheden van nu.
Zien!

"Enkele reacties:

* Mooi, zoals je jezelf hebt laten zien. Ben er vandaag zelfs een beetje van slag van, zo herkenbaar! Dank voor het aanraken.

* Ik ben pas zestien, maar het voelde net alsof ik de rest van mijn leven voorbij zag komen, hoe dat zou zijn als ik blijf zoals ik nu ben. Het aanpassen aan anderen, het anderen proberen te 'redden', het jezelf nooit goed genoeg vinden. Jouw voorstelling heeft mijn ogen geopend, zoals dat heet. Ik vond het heel erg mooi!

* Het was bijna angstaanjagend herkenbaar. Maar ik heb beslist ook erg genoten van de relativerende humor in je voorstelling. Heel bevrijdend!